Sociaal ondernemen is hot. Maar daarmee nog niet altijd heel eenvoudig. Want juist omdat het zo nieuw is, lopen sociaal ondernemers tegen veel problemen aan. In deze rubriek ‘Nobody said it was easy…’ belichten sociaal ondernemers één van hun uitdagingen. In deze aflevering: Ineke Aquarius van Butterfly Works.

Ineke Aquarius is een van de oprichtsters van Butterfly Works, een social design bureau, dat (les)programma’s en produkten en merken ontwikkelt voor opkomende markten. Zo heeft het bureau bijvoorbeeld het succesvolle Nairobits ontwikkeld en is het mede-bedenker van onder meer Return to Sender en GetH2O, een mobile game. Doel is mee te helpen aan een duurzame wereld.
Voor de oprichtsters van het bureau was het kiezen van de ondernemersvorm een van de lastigste klussen. Na lang wikken en wegen werd gekozen voor én een stichting én een bv. Die constructie werd op dat moment door veel sociaal ondernemers gebruikt en goedgekeurd door de belastingdienst. Het ging goed totdat diezelfde dienst er alsnog een stokje voor stak. ‘je kunt nog zoveel in je statuten aanpassen en onderling allerlei maatregelen afspreken, uiteindelijk werkt het niet. In de wereld van de stichtingen heb je problemen met de commercie en in de wereld van de commercie heb je dat met het besteden van subsidiegelden. Daar houdt het op.’

Nobody said it was easy…Ineke Aquarius: ‘De overheid snapt niet dat sociaal ondernemers een ander winstoogmerk hebben from sociaal ondernemen on Vimeo.

Sociaal ondernemen is hot. Maar daarmee nog niet altijd heel eenvoudig. Want juist omdat het zo nieuw is, lopen sociaal ondernemers tegen veel problemen aan. In deze rubriek ‘Nobody said it was easy…’ belichten sociaal ondernemers één van hun uitdagingen. In deze aflevering: Bob Crebas van Brennels.

Bob Crebas startte begin jaren 80 een kringloopwinkel. Zijn bedrijf groeit uit tot 12 winkels. Eind jaren 90 koopt hij met het geld dat hij daarmee verdiende Marktplaats. In 2004 verkoopt hij die site voor miljoenen aan eBay. Van dat geld is hij onder meer Brennels gestart, een sociale onderneming die grootschalig brandnetels kweekt voor het maken van stof en mode.

In een interivew met Hyped, een nieuwsblog over internet, sprak Crebas onder meer over de plroblemen die hij ondervindt als sociaal ondernemer. ‘DE lust om iets nieuws te ondernemen verdwijnt in procedurele blubber van mitsen en maren.’

Hieronder lees je dat stuk uit het interview.
‘Met Brennels Buiten (en eerder met Marktplaats) heeft Bob Crebas zowel extra banen als aanzien voor de Noordoostpolder gecreeerd. Toch heeft hij een hoop gedoe gehad rondom zijn huis, waarvan de gemeente stelde dat het te groot was. Het zijn losstaande zaken, maar toch vraag ik of Crebas vindt dat de Nederlandse politiek het ondernemers te moeilijk maakt, en teveel op regels gericht is?

Crebas: Grenzen verleggen – en daarmee ondernemen – is vanwege alle regelgeving bijna onmogelijk in Nederland. We merken dat dagelijks, ook met het ontwikkelen van stof van brandnetels en de aanleg van Brennels Buiten. De kiezers schreeuwen er echter om: zekerheid, houden wat je hebt, inspraak, gedegen besluitvorming, veiligheid voorop. En als iedere kleine fout dan groot wordt afgestraft dan weet iedere ambtenaar en politicus het wel: doe alsof je heel ambitieus bent en presenteer megalomane plannen. Niemand neemt het je kwalijk als die niet van de grond komen. Ondertussen blijft iedere mogelijke kleine vooruitgang steken in een procedurele blubber van mitsen en maren. De lust om nog wat nieuws te ondernemen verdwijnt daardoor inderdaad.’

Het hele interview kun je hier lezen.

Vorige afleveringen:
Bart Lacroix, 1% club: ‘Wij willen waarde toevoegen voor onze projecten’
Cathelijne Lania, A beuatiful Story: ‘Het voelt soms als niet genoeg, dat je maar 100 mensen helpt’
Caroline Ligtenberg, Duurzame VacatureBank: ‘Mijn accountant snapt er niets van’

Vrijdag in Vrijdag Inspiratiedag een interview met de familie Crebas.

Sociaal ondernemen is hot. Maar daarmee nog niet altijd heel eenvoudig. Want juist omdat het zo nieuw is, lopen sociaal ondernemers tegen veel problemen aan. In deze rubriek ‘Nobody said it was easy…’ belichten sociaal ondernemers één van hun uitdagingen. In deze aflevering: Caroline Ligtenberg van Duurzame Vacaturebank.

Caroline Ligtenberg is oprichtster van Duurzame Vacaturebank en Duurzame Stagebank en mede-initiatiefneemster van het Brundtland Fonds voor studenten. Ze is ook betrokken bij Valid People van Nicolette Mak. ‘Als sociale onderneming moet je steeds opnieuw het wiel uitvinden, er zijn geen voorbeelden. Toch ben ik er trots op dat ik pionier. Als je niets doet, zal er ook nooit wat veranderen.’

‘Als je een sociale onderneming start, ben je heel veel tijd kwijt aan ‘produktontwikkeling’. Je hebt namelijk helemaal geen voorbeelden. Wil je bijvoorbeeld een winkel beginnen dan kun je bij allerlei instanties cijfers vinden, onderzoeken, noem maar op. Bij een sociale onderneming heb je dat niet, en dat betekent dat er heel veel tijd gaat zitten in die research. Het is dus ook lastig te voorspellen wat je omzet zal zijn. Al die onzekerheden maken op hun beurt weer dat het niet eenvoudig is om financiering bij bijvoorbeeld banken los te krijgen. Die snappen niet zo veel van sociaal ondernemers, kunnen eigenlijk ook niets met het creëren van maatschappelijke waarden.’

Tja, en dan mijn accountant. Die snapt er ook helemaal niets van. Die begrijpt niet dat je 60 uur per week werkt en daar dan weinig aan verdient. Of dat je zaken doet die je helemaal niets opleveren. Duurzame Stagebank bijvoorbeeld. Wij vragen bedrijven die daar een oproep plaatsen om een vrijwillige bijdrage. Dat mogen ze zelf bepalen, gebaseerd op wat zij onze dienst waard vinden. Die bijdrage gaat in het Brundtland Fonds dat studenten ondersteunt die een innovatief idee voor een duurzaam bedrijf hebben. Wij willen alleen quitte draaien met banners op de site. “De afgelopen 2 jaar is er alleen maar geld in gegaan, niets uitgekomen. Wanneer stop je er eens mee?”, vraagt mijn accountant. Hij vindt: Of je vraagt geld voor die dienst of je stopt ermee. Maar dat zijn voor ons nu net sociale kosten, die voortvloeien uit een van onze doelstellingen: Duurzaam ondernemen meer bekendheid geven.

Ik ben er wel heel trots op dat ik aan het pionieren ben. Als je dat niet doet vanwege barrières, dan gebeurt er ook niets. Dan zal er nooit wat veranderen.’

Vorige afleveringen:

Bart Lacroix, 1% club: ‘Wij willen waarde toevoegen voor onze projecten’
Cathelijne Lania, A beuatiful Story: ‘Het voelt soms als niet genoeg, dat je maar 100 mensen helpt’

Sociaal ondernemen is hot. Maar daarmee nog niet altijd heel eenvoudig. Want juist omdat het zo nieuw is, lopen sociaal ondernemers tegen veel problemen aan. In deze rubriek ‘Nobody said it was easy…’ belichten sociaal ondernemers één van hun uitdagingen. Aflevering 2: Cathelijne Lania van A Beautiful Story.

Catheljne Lania is oprichtster van webshop annex groothandel A Beautiful Story. Ze verkoopt sieraden die gemaakt zijn in een kleine zilverfabriek in Nepal. ‘In die fabriek werken 20 mensen en van dat salaris leven gemiddeld 5 gezinsleden. Dat voelt soms als niet genoeg, dat je maar 100 mensen helpt. Ik zou veel meer willen, maar dat is echt een valkuil.’

‘Ik worstel nog het meest met mezelf. Mijn ideeën, mijn idealen. Er is zoveel te doen. Waar moet ik beginnen? Zeker in het begin. Je wil alles doen, en je gaat ook alles doen. Maar ik heb geleerd dat ik beter kan focussen. Met kleine stapjes vooruit gaan is beter dan heel veel ballen in de lucht houden.

Vind ik nog steeds moeilijk hoor. Laatst liep ik door sloppenwijken in India, in Delhi. Moedeloos werd ik van die armoede daar. Hier moet ik ook wat aan doen, schoot door me heen. En direct daarop dacht ik: nee, ik moet focussen; me alleen maar richten op mijn zilverfabriek in Nepal. Daar werken 20 mensen en van dat salaris kunnen 5 gezinsleden goed leven. Dat voelt soms als niet genoeg, dat je maar 100 mensen helpt. Dat je denkt: het moet toch veel groter en meer kunnen. Dat is echt een valkuil.

Ik ben ervan overtuigd dat ik makkelijker financiering had gevonden als ik meteen gefocust was geweest. Als je een helder, duidelijk, strak verhaal hebt, weet een bank of een andere investeerder precies waar het om gaat. Leuk om heel het wereldleed te willen oplossen, maar met kleine stapjes gaat beter.’

Sociaal ondernemen is hot. Maar daarmee nog niet altijd heel eenvoudig. Want juist omdat het zo nieuw is, lopen sociaal ondernemers tegen veel problemen aan. In deze rubriek ‘Nobody said it was easy…’ belichten sociaal ondernemers één van hun uitdagingen. Aflevering 1: Bart Lacroix van de 1%CLUB.

Bart Lacroix is een van de oprichters van de 1%CLUB, de eerste Nederlandse online marktplaats voor kleinschalige projecten in ontwikkelingshulp. Hij wil de 1%CLUB het liefst runnen als een sociale onderneming maar ‘omdat wij nog subsidie nodig hebben om ons model draaiende te houden, worden wij uiteindelijk afgerekend op hoe goed wij zijn in het subsidie aanvragen en het verantwoorden van die gelden.’

‘Net als de bakker zich wil toeleggen op het toevoegen van waarde aan zijn broodjes, zo willen wij ons toeleggen op het toevoegen van waarden voor onze project-eigenaren. Als een bakker zich de heel dag druk moet maken om zijn financiering, bakt hij ook geen lekkere broodjes. Dat geldt voor ons dus ook.
Dat is tegelijkertijd de spagaat waarin wij zitten. Wij hebben geld nodig om onze organisatie draaiende te houden, en omdat we nog niet zelfvoorzienend zijn, zijn we afhankelijk van subsidies of private investeringen. Uiteindelijk worden wij dus afgerekend op hoe goed wij subsidie of financiering kunnen aanvragen en het verantwoorden van die gelden.

Kiva vraagt aan haar beleners hoeveel geld ze overhebben voor de diensten van Kiva. Dat is 80% van haar inkomstenstroom. Het is ook wel logisch dat dat bij Kiva zo werkt. Je investeert 100 euro en die krijg je ook terug. Dus mensen zijn veel sneller bereid voor die dienst te betalen.

Bij ons komt dat bovenop de donatie die iemand doet. We rekenen wel een fee: 1% van particulieren en 5% van bedrijven. Maar wil je daar echt inkomsten van hebben, dan zul je veel donateurs moeten hebben.

Wij zijn nu aan het onderzoeken hoe we een ander verdienmodel kunnen hanteren dan die subsidies. Je zou bijvoorbeeld project-eigenaren kunnen laten betalen voor onze diensten. Gaan we natuurlijk eerst aan ze voorleggen want het kan supergevoelig liggen. We bekijken ook of we onze software als white label kunnen aanbieden aan bedrijven die zelf intern of als klantenbinding een soort online marktplaats voor kleinschalige projecten willen opzetten.

Maar het blijft een uitdaging. Ook al willen we het niet, op dit moment is het gemakkelijker subsidie binnen te slepen dan om geld te verdienen met onze diensten.’