Afgelopen week was ik op het seminar van Bank of the Future. En als er één wereld is die heel hard toe is aan innovatie dan is het de wereld van de finance wel. Maar ja, zo is vaak het idee, dan moeten de bazen wel willen. En die houden natuurlijk vast aan hun macht, die willen hun positie voor geen goud kwijt dus pleiten voor innovatie: ho maar. Leiders met lef zijn daar met een lampje te zoeken. Zo is de heersende gedachte.
Bang?
Ik raakte in gesprek met een lid van de raad van bestuur van een financiële instelling. We spraken over het gebrek aan vernieuwing en over de oorzaak daarvan. ‘Medewerkers zeggen vaak dat ze van hun baas niet mogen, ze zijn bang dat die het niet goed vindt.’ Het lid van de raad van bestuur trok een wenkbrauw op en zei: ‘Ach wel nee, als mensen zeggen dat ze bang zijn voor de baas, dan klopt dat gewoon niet. Is gewoon niet waar.’
Ik liet het even bezinken. Hoorde ik hier een verwijt van angsthazerij?
Lui?
Ineens moest ik denken aan een verhaal dat GreenGraffiti-oprichter Jim Bowes me ooit vertelde. Verschillende colleges van Burgemeesters en Wethouders vonden GreenGraffiti: vuil op straat wegspuiten zodat daar een advertentie tevoorschijn komt, een prachtidee. Hartstikke verantwoord en supercreatief. Dat wilden ze wel in hun gemeenten. Maar degenen die de vergunningen moest verlenen, die wilden er niets van weten. Zij wilden het helemaal niet in hun gemeenten. Over de oorzaak kon Bowes alleen maar gissen, maar bang en lui waren twee woorden bij hem opkwamen. Lui omdat je dan weer van alles in die vergunning anders moest doen, want dit soort reclame was nog onbekend. Bang omdat het misschien toch niet mocht van de hogergeplaatste en dan wilde je daar niet op aangesproken worden.
Die periode ligt allang achter het groene reclamebureau, maar het maakte het werk er niet eenvoudiger op.
Mag best
Terug naar het symposium en het gesprek. Dit lijkt me een fijne tweet, zei ik tegen mijn gesprekspartner. Goede aansporing voor personeel om echt voor verandering te gaan. Een kennis van mij, medewerker van die instelling, nam ook deel aan dat gesprek; ze stootte me aan en fluisterde me toe: ‘dat moet je niet doen, dan kan echt niet.’ Ik twijfelde even: ik voelde er niet zoveel voor om de vriendschap op het spel te zetten. Aan de andere kant vond ik het belangwekkend. Het is nogal een uitspraak als een lid van de raad van bestuur medewerkers in feite beticht bangeriken te zijn. En ze gewoon oproept wel aan vernieuwing te doen.
‘Ja hoor mag je best over twitteren’, onderbrak de persoon het fluisterende onderonsje.
Lef en fouten
Natuurlijk hebben we leiders met lef nodig. Zolang de meeste mensen gewend zijn dat zaken top-down geregeld worden, zullen bazen het goede voorbeeld moeten tonen. Maar je hebt niets aan bazen die willen innoveren als het middelmanagement een glazen vloer opwerpt. Als er geen enkel idee van boven naar beneden doorsijpelt – of omgekeerd als er niets van de ideeën van de werkvloer tot de directiekamer doordringt. Daarom een oproep aan al die middelmanagers: luister naar wat je bazen voorstaan, luister naar de ideeën waar jouw medewerkers mee komen. Zoek naar de synergie daarvan. Haal die vernieuwing naar binnen. Tuurlijk, je gaat fouten maken. Maar dat mag, sterker je baas vindt het niet erg. Beter een verkeerde inschatting dan stilstand. Je leert van je fouten – en ook van de dingen die goed gaan- en je komt er een stuk verder mee.
Loading ...